«دلا، راهت پر از خار و خسک بی در این ره، روشنایی کمترک بی» معنی ساده: ای دل، مسیر زندگی پر از مانع و دشواری است و در این راه، نشانه‌های روشنی و امید چندان پیدا نیست. باباطاهر در این دوبیتی، زندگی را به مسیری دشوار و کم‌نور تشبیه می‌کند؛
«ز هر دانشی چون سخن بشنوی از آموختن یک زمان نغنوی» فردوسی، شاهنامه، آغاز کتاب، بخش ستایش خرد معنی ساده: هرگاه از دانشی چیزی شنیدی، حتی لحظه‌ای از یادگیری و آموختن دست نکش. واژه «نغنوی» در این بیت به معنای بازنایستادن است. فردوسی این بیت را در بخشی از شاهنامه
«تو پای به ره درنه و از هیچ مپرس خود راه بگویدت که چون باید رفت» معنی ساده: قدم در راه بگذار و پیش از شروع، درگیر پرسش‌های بی‌پایان نشو؛ تجربه مسیر به تو نشان می‌دهد که چگونه باید ادامه بدهی. این رباعی از عطار نیشابوری در «مختارنامه» آمده
«جهان ای برادر نماند به کس دل اندر جهان‌آفرین بند و بس» معنی ساده: ای برادر، دنیا برای هیچ‌کس ماندگار نیست؛ پس دل به آفریدگار جهان ببند، نه به چیزهای گذرا. سعدی در این بیت از ناپایداری جهان و ضرورت توجه به چیزی فراتر از دارایی‌ها و موقعیت‌های زودگذر سخن
«زمانه پندی آزادوار داد مرا زمانه چون نگری، سر به سر همه پند است» معنی ساده: روزگار به من درسی ارزشمند داد؛ اگر با دقت به زندگی نگاه کنی، می‌بینی که اتفاق‌های آن می‌توانند چیزی به تو بیاموزند. رودکی در این بیت، زندگی را آموزگاری می‌داند که درس‌هایش نه در
«نوش‌دارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی سنگدل، این زودتر می‌خواستی، حالا چرا؟» معنی ساده: شهریار با اشاره به داستان رستم و سهراب، از کسی گلایه می‌کند که پس از ازدست‌رفتن فرصت، از راه رسیده است. نوش‌دارو در این تصویر، درمانی است که اگر به‌موقع می‌رسید، می‌توانست مانع فاجعه شود؛
«این جهان کوه است و فعل ما ندا سوی ما آید نداها را صدا» معنی ساده: دنیا مانند کوهی است که صدای ما را بازمی‌گرداند؛ رفتار و کردار ما نیز می‌تواند پیامدهایی داشته باشد که دوباره به زندگی خودمان برمی‌گردد. مولانا در این بیت با تشبیه جهان به کوه و
«من چراغم را در آمد رفتن همسایه‌ام افروختم در یک شب تاریک و شب سرد زمستان بود» معنی ساده: در شبی تاریک و سرد، شاعر برای همسایه‌اش چراغی روشن می‌کند تا رفت‌وآمد او آسان‌تر شود. این کار ساده، نشانه‌ای از توجه به نیازهای دیگران است. نیما یوشیج در این تصویر
«ای دل عبث مخور غم دنیا را فکرت مکن نیامده فردا را» معنی ساده: ای دل، بیهوده نگران دنیا نباش و پیش از آنکه فردا از راه برسد، خودت را با فکر و خیال درباره آن خسته نکن. پروین اعتصامی در این بیت به یکی از تجربه‌های آشنای انسان اشاره
گزارش اختصاصی ایران فوری / بزرگداشت حافظ تنها یادآوری نام و آثار شاعری بزرگ نیست؛ بلکه فرصتی است برای بازخوانی اندیشه هایی که پس از گذشت قرن ها همچنان با زندگی امروز ما پیوند دارند. پس لحظه‌ای به این بیت از غزل شماره ۲۹۸ او فکر کنیم: «جهان و کار جهان